Aðalbjörg Karlsdóttir

Jæja, nú er ég búin að setja myndbandið saman við Power Point glærurnar. Það gekk nú betur en ég bjóst við. Ég er farin að koma sjálfri mér svolítið á óvart í baráttunni við upplýsingatæknina upp á síðkastið. Það er nú bara gaman að því. Annars er ég nú loksins búin að leggja lokahönd á vefsíðuna og hef nú brautskráð hana af þessari önn. Mér finnst ég hafa lært heilmikið á þessu námskeiði, enda kannski ekki von á öðru, þar sem ég kunni nær ekkert fyrir. Salvör og samnemendur mínir á námskeiðinu upplýsingatækni og skólastarf mega hafa bestu þakkir fyri auðsýnda þolinmæði í minn garð:)

Í tíma í upplýsingatækni vorum við að læra að klippa til hljóð á myndbandi og búa til hljóðglærur. Mjög skemmtilegt, en ég á nú eftir að sjá hvernig mér gengur þegar heim er komið og ég þarf að fara að spreyta mig upp á eigin spýtur.

Mér virðist ég vera við það að ná aftur utan um flest þau námskeið sem ég er í, nema upplýsingatæknina. Ég veit ekki hvort það er bara ég eða hvort tæknin er að stríða mér. Front Page hefur verið með einhverja stæla við mig. Kemur hvorki með borða né hnappa þegar ég bý til nýjar síður og virðist ekki vista út á vefinn það sem ég geri. Ég er ekki alveg að höndla þetta núna, þegar það er búið að ganga svona mikið á í einkalífinu. Þá vill maður bara að hlutirnir gangi svo að það saxist á verkefnahalann.
Ég er búin að gera ferilskrá en veit ekki hvernig ég get sett hana upp á netinu án þess að allir hafi aðgang að henni. Glærurnar í glærusýninguna eru líka lilbúnar, en það vantar þó enn hljóðið á þær.

Það er orðið langt síðan ég settist við tölvuna síðast, enda hefur verið nóg að gera á heimavígstöðvunum. Eiginmaðurinn og börnin hafa öll, nema eitt verið með ýmist flensu og/eða gubbupest. Þau hafa náð að dreifa þessu svo skemmtilega að það hefur verið minnst einn heimilsmanna rúmliggjandi undanfarnar tvær vikur. Til að kóróna þessa veikindatörn var elsta prinsessan kölluð inn til aðgerðar á sjúkrahúsi bæjarins síðastliðinn miðvikudag. Aðgerðin tókst ekki nógu vel og nú eru læknar hennar að ráðfæra sig við kollega sína úti í hinum stóra heimi til að geta ákveðið framhaldið.
Allt nám undirritaðrar hefur því setið á hakanum undanfarnar tvær vikur en vonandi er ekki of seint að bæta úr því.

Nú er ég loksins búin með vefleiðangurinn. Þetta var alveg ótrúlega tímafrekt en ég vona að ég geti kannski notað hann einhvern tíman í kennslu fyrir vikið. Ég er aðeins byrjuð að viða að mér gögnum fyrir ferilskránna en ekkert farin að hugsa um persónulega vefinn.
Það er allt að hellast yfir mig núna, skil á Íslenskuverkefni og skiladagur í formfræði þann 10. okt. Ætli ég þurfi ekki að búa niðri í Listgreinahúsi alla vikuna til að ná að klára.

Úff, ég skoðaði nokkur blogg hjá skólafélögum mínum og sá að allir voru með tengla á bloggsíðunum síðum og að ég er langlötust að blogga. Ég sé að ég á mikið verk fyrir höndum. Ég þarf að finna út hvernig búa á til tengla og hvernig ég setja inn coment link á síðuna mína.
Þetta var nú ekki allt og sumt, ég sá líka ð ég hef litið eitthvað vitlaust á skiladagana. Hélt að ætti að skila vefrallý á vefnum á morgun, en það var víst í síðustu viku! Þannig að augljóslega heur við þetta skapast hali verkefna sem ég er að brenna inni með. Það verður sem sagt nóg að gera hjá mér næstu dagana :-)

Þegar við hjónakornin hófum búskap var litla heimilið okkar ekkert sérlega tæknivætt á þeirra tíma mælikvarða, 14” sjónvarp og gamall skífusími. Við vorum þó ágætlega tölvuvædd með 386 tölvu og nálaprentara.
Hlutirnir fóru nú að gerast ótrúlega hratt. Skyndilega var 386 vélin ekki nógu hraðvirk og vinnslumynnið of líti og þá var keypt 486 vél. Nú vorum við komin til Danmerkur þar sem bóndinn var í framhaldsnámi og ekki hægt annað en að eiga pentium vél og bleksprautuprentara. Ekki þýddi annað en að eiga stórt sjónvarp og myndbandstæki svo hægt væri að geyma börnin á öruggum stað þegar móðirin talaði til íslands í þráðlausa símann.
Er við fengum aðgang að Netinu (sennilega árið 1995 eða 1996 ef ég man rétt) var ég ekki neitt voðalega hrifin bóndinn gat legið yfir því tímunum saman og símareikningurinn fór upp úr öllu valdi. Ég fór að sætta mig við þetta allt saman þegar flestir vinir og vandamenn á íslandi voru einnig orðnir nettengdir. Þá var allt í einu hægt að hafa samband og senda skilaboð yfir hafið með hraðvirkum og ódýrum hætti, þ.e. með tölvupósti.
Í dag erum við með tvær nettengdar tölvur, skanna og ágætan prentara. Farsíminn hefur rutt sér leið inn á heimilið fyrir tilstuðlan föður míns, sem fannst ótækt að prinsinn á bænum ætti ekki síma eins og ,,allir” félagarnir. Nú smassa þeir reglulega hvor á annan ,,afgarnir“. Ég er nú samt ekki neitt voða hrifin af því að þörn séu að nota mikið farsíma. Það á alveg eftir að koma í ljós hvaða langtímaáhrif segulsvið farsímanna getur haft á til dæmis heilavef. Ég er þó sjálf með farsíma og finnst hann orðinn algjör nauðsyn. Nú get ég verið viss um að hægt sé að ná í mig, komi til dæmis eitthvað fyrir börnin.
Það er stórkostlegt að sjá hversu fljót börnin eru að tileinka sér alla nýja tækni. Sonur minn, tólf ára, er orðinn flennifær í ensku og heldur dönskunni vel við með hjálp Netsins. Hann spilar strategileiki á netinu og á spilafélaga út um allan heim. Hér sit ég og púla við að setja upp heimasíðu með hjálp frontpage, en hann er að búa til heimasíðu í HTML ásamt félaga sínum sem er einhvers staðar úti í heimi.
Fartölvuvæðingin er nú í algleymingi, þótt hún hafi ekki enn náð inn á okkar heimili. Ég verð að viðurkenna að mig dauðlangar í fartölvu. Ég varð hálf græn af öfund í fyrra þegar við fórum í sumarbústaðarferð með vinnufélögum húsbóndans og þau sem við deildum bústað með voru með fartölvu. Ég hafði tekið bækur með til heimildaleitar og þurfti að glósa allt í höndunum. Þá hefði verið gott að vera með fartölvu. Annars höfum við svo greiðan aðgang að tölvum að það væri nátúrulega helber vitleysa að eyða aurunum í slíkt.
Það er engin spurning að tæknin hefur mikil áhrif á líf okkar núna og að hún á eftir að skipa sér enn stærri sess í því. Hvað framtíðin ber í skauti sér er erfitt að ímynda sér, því að möguleikarnir óendalegir.